Luc De Man - CUBES#94

De kern van alle dingen is stil en eindeloos. Alleen de dingen zingen, schrijft Felix Timmermans in de beginregels van zijn gelijknamig gedicht dat opgenomen werd in zijn bundel Adagio uit 1947. De titel zou net zozeer het plastisch credo van beeldhouwer Luc De Man (Hamme, 1966) kunnen zijn. In zijn werk, waar we aangewezen zijn op de ritmering van volumes, een mathematische ordening en een ingetogen verinnerlijking, vormt dit statement zijn getuigenis van een overredende verstandelijke tussenkomst, van een zoeken en tasten naar evenwicht, sereniteit en beheersing van spanningen en tegengestelden, naar een vergeestelijkte symbiose tussen mens en natuur. Het spel van de materie met ritme, licht en ruimte is zijn poëzie van de constructie, die hij feilloos herleidt tot de essentie en serieel in zijn Cubes intensiveert met een psychische energie.

 

Selectie tentoonstellingen

  • 2009 Dendermonde - B, permanente installatie ‘Cubes’, Brusselse Forten
  • 2012 New York, NY - USA, New Century Artists
  • 2014 Seattle, WA - USA, A/NT Gallery
  • 2015 Munchen - D, Autoren Galerie 1, Bilder, Briefen, Noten LXXXIV
  • 2016 Ostrow Wielkopolski - Polen, Gallery 33
  • 2018 Hamme - B, permanente installatie Cubes #90
  • 2019 Nismes - B, permanente installatie Cubes #100
  • Venetië - I , Consciousness, Palazzo Ca’ Zanardi
  • 2021 Walcourt - B, Artist Residence en permanente installatie Cubes #129
  • Gesves - B, Sentiers d’Arts, permanente installatie Cubes #131

 

CUBES#94

Cubes #94 is onderdeel van de reeks kubussen waarin Luc De Man op zoek gaat naar de balans tussen de natuur en de mens. Het menselijk karakter, het kunstmatige komt tot uiting in de kubusvorm, terwijl de spiegelende elementen de omgeving in het kunstwerk opnemen.

Cubes#94 / 100 x 100 x 100cm / Cortenstaal en inox 316

 

Walter Ertvelt schreef hierover:

"Het streven naar perfectie in de sculpturen van Luc De Man ontroert. Je ervaart zo’n wonderlijke exactitude in zijn beelden creaties. Het zijn unieke vormen die hij toevoegt aan de oerwereld. 

Bij het tonen van die perfecte vorm wordt er ‘verzwegen’.  Dit is het mysterie van schoonheid: het is een cryptische boodschap.  Ineens word je geraakt door iets wat je onbewust ziet en er loopt een rilling over je rug.  Maar wie dat kijken leert,  begrijpt en wordt overtuigd van het bestaan van ‘Invisible Beauty’. 

De ervaring hiervan is een genot, als van een sensuele dans in wankel evenwicht tussen harmonie, perfectie en natuurlijke esthetiek."